casella, leefgemeenschap in beweging sept. 2011

 

Artikel Stad Gods September 2011

door Evelien Meijs

Kopie schilderstuk van Sieger Köder wat hangt in de bidruimte van Casella.

 

 

 

'Allen die het geloof hadden aangenomen, bleven bijeen en bezaten alles gemeen-schappelijk.'(Hand 2:44)

Ik voel het al bij de oprijlaan, als ik het terrein van de Stad Gods opkom. Mijn autoradio gaat uit, het tempo lager, raampje open voor de frisse boslucht. Steentjes knisperen onder mijn banden als ik het erf van de boerderij oprij. De tuin in bloei, lakens aan de waslijn. De koffie is bijna doorgelopen, kopjes staan al klaar. Ook onaangekondigd weet ik dat ik welkom ben en dat is een groots iets. Er is altijd plaats voor de onverwachte gast. En er is altijd aandacht. Aandacht voor het voorbereiden van een viering, aandacht voor wat ik vertel en diezelfde aandacht

voor de boontjes die gedopt

worden, voor een kaart die geschreven of een pan die afgewassen wordt. Dit is een plek waar geloof geleefd wordt. Een plek van hoop. Het gevoel dat al bij de oprijlaan begint.

 

'Ze  gebruikten samen hun maaltijden in blijdschap en eenvoud van hart en loofden God (..).' (Hand 2:46-47)

We zijn met zo'n vijftien mensen bij elkaar in de boerderij van Casella voor een inspiratiebijeenkomst. Na het gemeenschappelijke gedeelte nestelt de een zich op de bank met de krant, een ander snijdt het brood voor de maaltijd. Ik spit een uurtje in de moestuin, weet waar de laarzen te vinden zijn, waar het gereedschap, waar de kraan om mijn handen te wassen. Aan de picknicktafel wordt gewerkt aan de viering voor vanavond. Een meisje van twee speelt ertussendoor en plukt rode besjes uit de tuin. Dit huis lijkt een huis van ons allen. 's Avonds verzamelen we ons aan de lange tafels op de deel. 'Prijs de Heer mijn ziel' zingen we, de manden met brood worden doorgegeven. Dan begrijp ik mijn ontroering. Die droom waar het Casella ooit om begon, die gebeurt hier voor onze ogen. In het openen van de keukenkastjes, het afdrogen van de vaat, het indrukken van het lichtknopje tijdens het stiltemoment, herken ik in het automatisch handelen van de anderen dat gevoel van deze plek voor hen en mij: een gevoel van thuis.

 

 

'De Heer breidde hun kring dagelijks uit.'(Handelingen 2:47)

Het begon ooit als een uitje met een vriendin naar de zogenaamde vriendenavond van zusters in Utrecht. Daar vond ik wat ik al die maanden daarvoor in de vele kerken die ik bezocht had niet had kunnen vinden: een gevoel van levend geloof, een geloof van vrijheid, van vreugde, van samen vieren en delen in alle 'blijdschap en eenvoud van hart'. En zo gebeurde het. Werd Casella van 'een huisje langs de weg' een plek van gemeenschappelijke vrienden. Een plek waar ik het weer weet als ik het even niet meer weet. Waar ik me thuis voel komen in mijn geloof. Waar ik God de ene keer ontmoet tijdens het oogsten van de boontjes, de andere keer in een gesprek bij de koffie en dan weer in een tekst die mij tijdens de viering gevraagd wordt te lezen. Ik leefde er dagen mee, ervoer de betekenis van stilte, de regelmaat van het gebed, het heilige in het gemeenschappelijke. In de kapel van de zusters werd ik gedoopt.

 

Een kerk is zoveel meer dan de plek voor een zondagse viering. Mijn kerk is Casella.