Casella, leefgemeenschap in beweging.

Uit: Stad Gods. jan.2011

Zoals beloofd Katarina aan het woord. Ik kwam in Zweden regelmatig in de Evangelisch-Lutherse kerk. Daar kende ik mensen die een vrijwilligersjaar gedaan hadden in een ander land. Ik wist niet goed hoe ik verder moest en heb ik mijn studie Theologie onderbroken om zo'n jaar te doen. Mijn 1^e keus was Nederland. De verschillen zijn niet heel groot, als het gaat om de cultuur en de taal. Maar Zweden is een groot land met weinig bewoners en Nederland is een klein land met veel inwoners.Ik was nieuwsgierig naar het religieuze klimaat in Nederland. Ik had het gevoel dat er zowel wat bewoners betreft als kerken, een grote diversiteit was. Nu, tien weken later, weet ik dat het klopt.Mijn keuze voor Casella werd bepaald door de openheid die mij opviel. Een open huis op de grens tussen het klooster en de wereld.Ik heb veel respect voor die nieuwe ontwikkeling en ben verbaasd dat er zoveel mensen bij Casella binnenlopen!Naast nieuwe indrukken er is ook rust. Het huis staat in een bos. Dat nodigt uit om na te denken over mijn eigen leven en geloof.Leven in gemeenschap is niet altijd gemakkelijk. In een groep heb je niet veel 'eigen tijd'. Voor mij persoonlijk, is het ritme van samen eten en bidden heel goed.Bij het vrijwilligerswerk wat ik doe bij een daklozenopvang, is het belangrijk dat ik opmerkzaam ben, aanwezig ben zonder iets op te willen lossen.Bij de dagactiviteit voor mensen met een beperking waar ik ook vrijwilliger ben, vraagt het een andere manier van communiceren. Ik leer de signalen verstaan wat mensen graag willen. Ik mocht bij iemand nagels vijlen, het was heel bijzonder. Zo leer ik wat mijn zwakke, en sterke punten en open te staan met aandacht naar anderen.Ik ervaar hoe belangrijk taal is, hoe diep taal kan zijn en hoe belangrijk symbolen.Ik ben geboeid door de verschillende niveaus die er zijn in je relatie met de wereld en met God.Zo wordt voor mij Casella behalve een open thuis ook een ervaringsplek.